समर्पित महाकवि देवकोटा प्रति

नेपाली माटो नेपाली बाटो कला र संस्कृति

सिगार्ने मन सपार्ने हात जगौँने जाग्रिति

मनको धनी महान उनी जन्मेको यो दिन

लिनु छ ज्ञान गौरव हाम्रो दिनु छ बिहान

अन्तर्मन

म खोजेर रोएँ मेरो शान्त मन

म रोजेर रोएँ अशान्त जिवन

नदेखेर रोएँ प्रतिबिम्ब आफ्नो

म देखेर रोएँ ज्ञान कुँञ्ज सानो

प्रतिबद्धता

अंजुली भरी यो माटो लिई कसम खानुछ

सन्तान थरी-थरिका मिली संघर्ष गर्नुछ

खराब बृक्ष रोपेछौँ अब उखेली फाल्नुछ

विरुवा नयाँ सारेर गल्ति सुधारी जाग्नुछ

हामी बिद्धान

बिद्बान हामी दर्पण थियौँ बदल्न समाज

छर्नुथ्यो ज्ञान हुन्नथ्यो दुःख संकट यो आज

निद्रामा डुब्यौँ सपना दिवा देखेरै हरायौँ

भुलेर आफ्नो बिद्धता सस्तो हावामा फरायौँ

अन्याय-न्याय गलत-सही छुट्यौँन सकेनौँ

पुज्यथ्यौँ हामी पुजाको अर्थ बुझ्नेनै भएनौँ

नबोल्नु पर्ने बोल्दैछौँ कतै रोकिन्छौँ सत्यमा

हैरान हुँदै देखिन्छौँ फेरी पछुतो अन्त्यमा

पँधेरी रुन्छे पानीको लागि अँधेरी दियालो

अज्ञानी रुन्छ ज्ञानको लागि ज्ञानीको हाल यो

रोकिन्छ गति अगाडी बढ्ने अन्यौलै भएर

सत्यको बाटो देखिन्न यहाँ दोधारे भएर

न पुछ्न सक्छौँ आमाको आँशु न हाँस्न सक्नेछौँ

पिजडा भित्र पर्दैछौँ हामी न रुन सक्नेछौँ

देख्नुछ मृत्यु सामुन्ने अघि भोक र प्यासले

बाँधिन्छ सत्य डरले यहाँ विवेक त्रासले

आँखाको पट्टी खोलेर हेरौँ डुबेको धर्ती यो

अस्तित्व मेटी विवेक सुन्य भएको भर्ती यो

दुखिया बस्ती किचेर बन्ने महल पाटोमा

शीखर कस्तो देख्दैछौँ हामी हिडेको बाटोमा ?!

मधुश्री

६ भाद्र २०६८

मुक्तियुद्ध

ए साथी-संगी जुटेर अब अगाडि बढ्नु छ

मुक्तिको लागि अन्तिम युद्ध हामीले लड्नुछ

देखियो रंग फेरेर सबै स्वार्थमै जुटेको

चाहना हाम्रो सत्ताकै आगो बालेर भुटेको

डुब्दैछ देश अहंकारमा सजक बन्नुछ

समाज हित बिरुद्ध बग्ने मुहान थुन्नुछ

भाँचियो हाँगा सुरिलो बोट घिस्रेर चढ्नुछ

मुक्तिको लागि अन्तिम युद्ध हामीले लड्नुछ

कतै छ आगो कतै छ पानी यो साँझ बिहानी

मुक्तिको स्वप्ना बगेर यहाँ भिज्दैछ सिरानी

शहिद प्यारा जन्माई आमा निराश बन्दैछिन्

भोकले कसी पटुकी उठ्न आग्रह गर्दैछिन्

पुछ्नुछ आँशु आमाको हामी साहारा बन्नुछ

मुक्तिको लागि अन्तिम युद्ध हामीले लड्नुछ

छट्पट्टी हुँदै निराशिएर बाँच्दैछौ हामी नि

तताई खुन आक्रोस भित्र साँच्दैछौ हामी नि

मनमा शान्ति ल्याउँने बाटो हामीले रोज्नु छ

देशको लागि निकास दिने बिकल्प खोज्नुछ

सान्तोना दिँदै बुझाउँदै मन मौनता तोड्नुछ

मुक्तिको लागि अन्तिम युद्ध हामीले लड्नुछ

सपना हाम्रो समृद्ध भुमि बनौँने सजौँने

हटाई सारा असमानता मिलेर रमौँने

संसारै भरी शान्तिको ध्वनी बनेर पुग्नुछ

खराब तत्व बिरुद्ध मिली संघर्ष गर्नुछ

नेपाल मात्र नेपाली भई हामीले उठ्नुछ

मुक्तिको लागि अन्तिम युद्ध हामीले लड्नुछ

मधुश्री

५ भाद्र २०६८

"यौद्धा"

बढ्दैछ चाप यौद्धाको मन ईस्पात बन्दैछ

फुट्दैछ बाँध धैर्यको यहाँ मसाल बल्दैछ

धोकाले मिच्या सिमाना खोज्दै उठ्दैछ बीर त्यो

पसिना सँगै रगत छर्दै उठ्दैछ शीर त्यो

भ्रमले भुट्न सक्दैन आश्था सत्य त्यो बोली हो

विवेक बोक्ने योद्धाको बोली हैन त्यो गोली हो

घट्दैछ दृश्य रौनक हट्दै दृढता बढ्दैछ

फुट्दैछ बाँध धैर्यको यहाँ मसाल बल्दैछ

घट्टमा पिस्ने मकैको दाना झै हुन्न स्वाभिमान्

सहन सक्ने क्षमता भन्दा बढ्दैछ अपमान्

दुर्दशा देश हेरेरै योद्धा गोरेटो खोज्दैछ

अन्तिम युद्ध मुक्तिको लड्ने अठोट बोक्दैछ

भित्रको कुण्ठा बिस्फोट हुँदै त्यो ज्वाला बन्दैछ

बढ्दैछ चाप यौद्धाको मन ईस्पात बन्दैछ

कल्पना कोरा हैन यो क्रान्ति बिष्फोटै हुनु छ

वार कि पार यो खेल अब अन्तिमै हुनु छ

योजना बुन्छ पल्टौँछ पन्ना सुस्केरा हाल्दछ

धड्कन बढ्छ आशाको सानो दियालो बाल्दछ

देख्दैछ शक्ति झिल्कोमै फेरी विस्वास बढ्दैछ

फुट्दैछ बाँध धैर्यको यहाँ मसाल बल्दैछ

मधुश्री

३० श्रावन २०६८

"सत्य"

उठ्नु बस्नु खानु हिड्नु जिन्दगीको रीत सत्य

बाँच्नु आफैँ ज्यूँनु हैन सार्थक त्यो जित सत्य

बाँच्नु ठूलो नठान भो सबै जीवजन्तु बाँच्छ

भोली हुन्न भरोषा त्यो बर्तमान आजै हाँस्छ

खुशीयाली बाँढ सक्दो त्यो खुशीको प्रीत सत्य

बाँच्नु आफैँ ज्यूँनु हैन सार्थक त्यो जित सत्य

बोली मिठो बचनले रोग आधा निको पार्छ

बेमौसमी असिनाले नफक्रिँदै फूल झार्छ

झन्झनाई झंकारले साट मिठो गीत सत्य

बाँच्नु आफैँ ज्यूँनु हैन सार्थक त्यो जित सत्य

भरोषाले भर दिन्छ हिम्मत र आँट पनि

संघर्ष नै जिवन हो सत्य बाटो पाठ पनि

आशा थप सास थप सोच सँधै हित सत्य

बाँच्नु आफैँ ज्यूँनु हैन सार्थक त्यो जित सत्य

जलपले हुन्न अब मल्मलले नछोप्नु है

सत्य पर्दा खोलि दिनु असत्य त्यो नरोप्नु है

पानी हुन्न चाँदनीमा चम्किने त्यो सित सत्य

बाँच्नु आफैँ ज्यूँनु हैन सार्थक त्यो जित सत्य

मधुश्री

२९ असार २०६८

"भिन्नता "

एकै छत मुनि हुर्कि बढी ठूला भयौँ साथी

बुद्धी आफ्नो बिवेकले ज्यूँदै हामी गयौँ साथी

अधिकार लेख्थ्यौ तिमी ब्यवहार खोज्थेँ मैले

समानता भन्थ्यौ तिमी खण्डहर देख्थेँ मैले

वाहवाह तिम्रो हुँदा निशाना म भएँ साथी

बुद्धी आफ्नो बिवेकले ज्यूँदै हामी गयौँ साथी

हावा बोल्दै, फूल हाँस्दा, मान्छे सदा सुखी ठान्थ्यौ

पसिना र रगत ती झरनाको पानी भन्थ्यौ

सत्य त्यसो हैन भन्दा उग्रवादी भएँ साथी

बुद्धी आफ्नो बिवेकले ज्यूँदै हामी गयौँ साथी

झूटो सत्य हुन्न कठै आफ्नै पासो पर्यौँ तिमी

ज्यू-ज्यू हजुर भन्दाभन्दै नफक्रिँदै झर्यौँ तिमी

उकाली यो ओराली त्यो वारीपारी भयौँ साथी

बुद्धी आफ्नो बिवेकले ज्यूँदै हामी गयौँ साथी

तिम्रो आँशु पानी हुँदा मेरो आँशु क्रान्ति हुन्थ्यो

तिम्रो पिडा कुण्ठा बन्दा मेरो पिडा बिस्फोट हुन्थ्यो

भिन्न यति तिमी कवि म बिद्रोही भएँ साथी

बुद्धी आफ्नो बिवेकले ज्यूँदै हामी गयौँ साथी

मधुश्री

२३ असार २०६८

गीति कविता

गीति कविता


यो लामो यात्रा अप्ठ्यारो बाटो लडेछु भने म ।
शिखर चढ्दा खोँचमा कतै ढलेछु भने म ।।
नझारे आँशु, हिम्मत बोकी अगाडि बढ है ।
दुस्मन सामु नझुक सधैँ डटेर लड है ।।


जिवन हाम्रो देशको निम्ति युगको माग हो ।
जन्म र मृत्यु बीचको डोरी विजय माला हो ।।