जीवन

हत्केला माथि जीवन राखी कसेर पटुकी

पसिना पोख्दै भरोषा बोक्दै साहस बटुली

उकाली चढ्दै ओराली झर्दै जंगल चाहर्दै

जरुवा खोज्दै मुस्किल रोज्दै अभाव स्याहर्दै

कहिले घाम हिँउँमा बग्थ्यो मेटाई प्यास त्यो

जम्दथ्यो मुटु जमेझैँ हिउँ कहिले आश त्यो

हिड्नुथ्यो फेरी हिड्नुको अर्को बिकल्प थिएन

रोकिनु मृत्यु सहनु थियो स्वीकार्य थिएन

कुर्कुच्चा फुटी रगत बग्दा काँडाले कोतर्दा

दुख्नुको पीडा दुखेर रुन्थ्यो मनले हपार्दा

चिम्लँदै आँखा उषाको लाली मनले हेर्दथ्यो

औँशीको कालो रातमा दियो आशाको बाल्दथ्यो

खेल्दथ्यो कुरा मनमा एकै बिजय हुनुथ्यो

हाँस्दथ्यो सुख्खा ओँठमा हाँसो शीखर छुनुथ्यो

जित्नुथ्यो मन जितेर आफ्नै पुरानो सोचाई

उड्नुथ्यो हावा उडे झैँ हल्का सिमल भुवा भै

मधुश्री
७ बैशाख २०६९

अतृप्त चाहना

तिमी सँग सँधैँ भरी खुशी-खुशी बाँच्न पाउँ

ति नजर भित्र बसी तिम्रै दृष्टि देख्न पाउँ

मुस्कानमा तिम्रो खुशी सर्वत्र नै हेर्न पाउँ

अरु केही चाहिन्न भो तिम्रो प्रिय बन्न पाउँ

तिमी हाँस्दा यस्तो लाग्छ जुन तारा चम्किँदैछ

तिम्रो चाल देख्दा लाग्छ प्रगतीमा लम्किँदैछ

शब्द भित्र जादु बोल्छ हौसला र उत्साहका

तिमी छौ त उज्यालो छ मिठास छ संसारका

मन भित्र बस्न सक्छौ दुःख बीच खुशी छर्दै

न्यानो माया बाँड्न सक्छौ हत्केलामा माटो भर्दै

देश तिम्रो पहिचान गौरबले बाँच्न सक्छौ

बलिदान हुन सक्छौ मृत्युसँगै हाँस्न सक्छौ

तिम्रो आश्था लक्ष्यसँगै हातेमालो गर्न पाउँ

असमान समाजमा समानता छर्न पाउँ

जीवनको गोरेटोमा सबै खोला तर्न पाउँ

के चाहियो अरु प्रिय तिमीसँगै मर्न पाउँ

बन्दुकको नाल तिमी गोली बन्ने धोको मेरो

सारङ्गीको तार तिमी ध्वनी बन्ने धोको मेरो

कलमको धार तिमी शब्द बन्ने धोको मेरो

जनताको प्यार तिमी प्रिय बन्ने धोको मेरो

स्वार्थी सम्झ या लालची तिम्रो छायाँ बन्न पाउँ

मन मुटु दबै तिम्रा मेरो आफ्नै भन्न पाउँ

तिमी हिड्ने गोरेटोका पदचाप गन्न पाउँ

युग हिड्ने बाटो प्रिय सँगै मिली खन्न पाउँ

मधुश्री

२३ कात्तिक २०६८

हाम्रो कर्तब्य

छोड्नुछ साथी यो अल्छी पछि गुनासा निराशा

बड्नुछ अघि सत्यको बाटो राखेर भरोषा

जोसमा हिडौँ होसमा हिडौँ लक्ष्यमा पुग्नुछ

चुम्नुछ साथी शिखर माथि निर्झरा बग्नुछ

चप्पलको महिमा

बंगला पस्यो चप्पल हिजो टुटेको तुना त्यो

गद्दामा बस्यो मोजमा फस्यो फेरियो पूर्ण त्यो

वर्गको नाम बेचेर घुम्यो देश र विदेश

नक्कल गर्यो ढुकुटी भर्यो रित्यायो स्वदेश

"दृश्य"

सुनौलो त्यो बस्ती तिमीले देखेको

त्यो छटा प्रकृती तिमीले खोजेको

पाउन्न साथी यो मुक्ति बिना त

त्यो लालि बिहानी तिमीले कल्पेको

फोर्नुछ पहाड तोड्नु छ चट्टान

श्रमले रुज्नु भिज्नु छ जीवन

फालेर फोहोर चेतना छर्दै

जगत नयाँ त्यो निर्माण गर्दै

त्यो डाँफे मयुर तिमीले हेरेको

कोकिल कण्ठ त्यो तिमीले सुनेको

पाउन्न साथी यो शान्ति बिना त

त्यो साँझ गोधूलि तिमीले सोचेको

मायाको नयाँ यी बिरुवा सारेर

खाडल खाल्डा ती सम्म पारेर

सत्यको ज्योति यो दियालो बालेर

उठ्नुछ साथी त्यो स्वार्थ फालेर

सुसेली त्यो शान्त छहरा छाँगाको

चम्किने चाँदनी त्यो शित हाँगाको

पाउन्न साथी धपेडी बिना त

पवन सितल त्यो प्रीत डाँडाको

कुरिती फालेर सच्याइ बिगत

चढ्नुछ शिखर गरेर हिम्मत

झुक्नु छ कतै त जुट्नु छ कतै

मुक्तिको लागि त लड्नुछ कतै

समाज त्यो न्यानो तिमीले कोरेको

त्यो सभ्य स्वतन्त्र तिमीले भनेको

पाउन्न साथी यो क्रान्ति बिना त

त्यो साम्यवाद जो तिमीले जपेको

मधुश्री

१५ सावन २०६८

दोधारमा उभिएको युग

दोधारमा उभिएको युग

डुल्दैछु म भौँतारिँदै बस्ती भरि मुक्ति खोज्दै

आँधीहुरी बतासमा आशाको यो दियो बाल्दै

खँडेरीमा सुख्खा माटो जस्तै भयो मन आज

झरी पात आगो सल्के जस्तै भयो तन आज

पूर्वीय यो लाली आफैँ फिक्का हुँदै गए जस्तो

लालरङ्ग गुराँसमा गुम्सिएरै रहे जस्तो

भँगेरा र भँगेरीको कथा लोप भए जस्तो

दिक्क छु म हैरानछु बैरागीको लय जस्तो

चल्दैछ रे अन्तर्द्धन्द मनहरु फाट्दैछन् रे

उकालीका बाटाहरु चौतारीमा थाक्दैछन् रे

सपनाको वृक्षभरी आतंक पो फल्दैछ रे

आफ्नै आँखा अघि आफ्ना आस्थाहरु जल्दैछन् रे

खुसी हुने लहरमा उल्लासको याम रैछ

हतारोमा चम्किदिने डुब्न लाग्या घाम रैछ

अंकुसेले तानी झारी किल्ला तिरै लाम रैछ

जलाएर मुक्तियात्रा बिजयको नाम रैछ

सकेँ भन्थेँ संकट यो झनै गारो दिन आयो

अधुरो यो यात्रा पुरा गर्न युग लिन आयो

हार्नु हुन्न हामी हारे जन्मौँ जन्म युग हार्छ

उम्रिँदैन नयाँ बोट कोपिलामैँ फूल झार्छ

फर्कनुछ युद्धभुमि माया मोह त्यागौँ साथी

बलिदान हुनु रैछ जिन्दगी यो जागौँ साथी

नवयुग भित्र्यौँनुछ जोस सँगै लागौँ साथी

समानता स्वतन्त्रता सभ्य युग मागौँ साथी

मधुश्री

२१ चैत २०६७

 http://www.janajibro.com/epaper.php

अस्ताउँदो सूर्य

अस्ताउँदो सूर्य

सबेरै बिहानी आशा बोकेर

उग्रिन्छ दैलो सुस्तरी त्यहाँ

भोक छ कतै, प्यास छ कतै

पूर्वीय लाली छरिन्छ त्यहाँ

पसिना धारा बग्दैछ अझै

पिढ्यौँमा भारी बढ्दैछ अझै

बिहानी ल्याउँन हिडेका सन्तान

मिर्मिरे नभै छोडेर गए

भरोषा बाडेर गएका यात्री

भुलेर बाटो फर्किनन् त्यहाँ

बद्लिँदो बादल घेर्दैछ बस्ती

आँधी-असिना बर्सिन होला

चुहिने छानो चिन्तित हुन्छ

निराशा बढ्दै हरेष खान्छ

फेरिने सपना तुहिँदै आज

सिथिल जीवन मर्दैछ त्यहाँ

कठिन यात्रा गरेथ्यो हिजो

भोक-भोकै यौवन मरेथ्यो हिजो

चाउरिय कतै खिइए हड्डी

भरोषा कहिल्यै टुटेन हिजो

आशाको दियो सल्किँदै आज

वर्तन नभै निभ्दैछ त्यहाँ

चिम्लेर आँखा हिड्दैछौँ हामी

स्वार्थको अर्कै बाटो समाती

भुलेर बस्ती बदल्ने बाचा

रम्दैछौँ यता भिडन्त गर्दै

डुब्दैछ हेर त्यो लाल सूर्य

मसाल कस्ले सल्काउँछ त्यहाँ ??!!

मधुश्री

९ माघ २०६७

http://www.janajibro.com/epaper.php

युवाको गीत

युवाको गीत

यो पहाड हिमालमा फुल्दै तराई झर्छौँ हामी

गुरासको फूलसरी दिलैभरी बस्छौँ हामी

कतै श्रम गर्दै कतै शीप सजाउँछौँ हामी

युवा हाम्रो पहिचान यसमै रमाउँछौँ हामी

चेतनाको दियालोमा बिस्वासको तेल थप्दै

झुपडीको मझेरीमा स्वाभिमान जन्माउँदै

बनपाखा पधेँरीमा सुसेलीले गुन्जाउँदै

प्यारा मानिसको माझ आफ्नोपन जगाउँदै

धोका हाम्रो ठूलो शत्रु मित्र सत्य मान्छौँ हामी

समानता स्वतन्त्रता सधैँ खोजी गर्छौँ हामी

सँगै हाँस्छौँ सँगै रुन्छौँ साथ सँगै हुन्छौँ हामी

श्रम हाम्रो पहिचान पौरखमै बाँच्छौँ हामी

जाँतो पिस्ने आमालाई मानी ठोक्न सगाउँछौँ

ढिकी कुट्ने बाबालाई न्यानो साथ जगाउँछौँ

भारी बोक्ने दाजुसँग पसिना यो बगाउँछौँ

घाँस काट्ने दिदीसँगै घाँस भारी लगाउँछौँ

दुश्मनको कालो धन्दा पर्दाफास गर्छौँ हामी

सोझासिधा जनतामा आत्मबल भर्छौँ हामी

बाटो खन्छौँ सम्याउँछौँ पहाडनै फोर्छौँ हामी

अग्रगामी बाटो हाम्रो अब आफैँ खन्छौँ हामी

झुपडीको छानो टाल्छौ आँगनीमा आट लाउँछौँ

दुखेका ती मनहरु मित्रताले सितल पार्छौँ

हातमाथि हात राख्दै संघर्षको बाटो रोज्छौँ

नेपाली हौँ नेपालीको हृदयमा बास बस्छौँ

दोबाटोमा कुरा काट्दै गफिएर हिड्नेलाई

जुवातास क्यासिनोमा दिनरात भुल्नेलाई

कुहिएर समाजमा बिषादीनै फाल्नेलाई

रगत र पसिनामा सधैँ होली खेल्नेलाई

नाँच्न दिने छैन अब नाङ्गो नाच रोक्छौँ हामी

हात खुट्टा बाँधी तिनको बन्दीगृह खोज्छौँ हामी

आई लाग्नेलाई अब छोड्ने छैनौ ठोक्छौँ हामी

न्याय हाम्रो पहिचान गौरबले बोक्छौँ हामी

गल घन हतौडा यी हँसिया र डोको बोकी

निर्माणमा लामबद्ध हुँदैछौँ नी जोस बोकी

आउ हामी हातेमालो गरौँ सँगै हिडौँ पनि

बनौँनुछ नयाँ नेपाल बन्छ साथी लागौँ अनि

खनि खोस्री सुख्खा माटो नयाँ बिज छर्छौँ हामी

फाटिएका असमान धाँजाहरु पुर्छौँ हामी

माया साटी बस्तीभरी नयाँ रस भर्छौँ हामी

यौद्धा हाम्रो पहिचान बरु यहि मर्छौँ हामी

मधुश्री

कलिका-३, सिन्धुपाल्चोक

१७ चैत्र २०६७

http://www.janajibro.com/epaper.php

महाकाली बन्दैछु

महाकाली बन्दैछु

.....

चारै तिर सन्नाटा छ

सुन्सान मध्य-रात बाह्र बजे

एकोहोरो शोक धुन गुन्जिन्छ कानमा

डढेलो लागेको, धुँवामा रुमल्लिएको

राप ताप र सन्त्रासल फैलिएको वस्तिमा

बिस्तारै पाईला टेक्छु

कोलाहल छ सुँक्क-सुँक्क आवाजहरु

ऐया आथ्थाका चित्कारहरु !

उराठ मरुभुमी जस्तै अनुहार

निला ओँठहरु, चित्थरिएकको शरीर

जगल्ट्याएका कपाल, च्यातिएकको बस्त्र

क्षेदबिक्षेद शरीर लिएर

गर्हौ पाइलाहरु खोच्याउँदै

मेरो नजिक आउँछिन- एक नारी आकृति

लामो सुस्केरा भित्र साउती गर्छिन

"हेर तेरी आमा !

आफ्नै सन्तानबाट...!!

तेरै बाबुको निर्देशनमा....!!!"

आँखा चिम्लन्छु, भाव सुन्य हुन्छु

धर्ती हल्लिन्छ, पैताला भासिन्छ

घाइते तन-मन लिएर

आमा ओझेल पर्छिन !

आँखा उघारी हेर्दा

काकी अर्ध-मुर्छित,

दिदीको बिभत्स हत्या

रगतमा डुबेकी बहिनी

नि-वस्त्र लुटिएका आफन्तहरु...!

दुबै हातले आँखा छोप्छु

रिँगटा लाग्छ

रक्सी र चुरोटले डुङ्डुङ्ती छ बस्ती ।

कसैले कुँममा हात राखेको महसुश हुन्छ

म झस्किन्छु, तर्सिन्छू, भाग्न खोज्छु

देख्छु-दिन दहाडै सेतीको खोँचमा फालिएका

नबीता र विनीताहरु थिए दयाँबायाँ

सेती झैँ गहिरा चोटहरु बोकेर...!

शरीर थर्र काँप्छ शीर देखी पाउ सम्म

धर्तीमा भूकम्प गएको आभास हुन्छ

चारै तिर ज्वालामुखी फुट्छ

दया माया र करुणालाई विस्थापित गर्दै

धारिलो चट्टान बन्छ मन

आँशुलाई विस्थापित गर्दै

आगो निस्कन्छ आँखाबाट

म भित्रको नारित्व चिच्याउँछ

गला अवरुद्ध हुन्छ

नमिठो प्यास लाग्छ

पानीले बिल्कुल मेटिन्न

यो प्यास- रगतको...!

रगत देखी डराएर भाग्ने म

आज पिउँन सक्ने भएको छु –रगत

ती बलात्कारी दुराचारीहरुको

एउटा कठोर बिद्रोह

मेरी आमाको नारित्वको रक्षा गर्न

दिदीको जीवन बचाउँन

हजारौँ नवीता र विनीताहरुको रक्षा गर्न

बहिनीहरुको कुमारित्व जोगाउँन

बिशाल भुकम्पिय झट्का लिएर

प्रतिशोधको आगो बालेर

बिउँझिएको छु यो मध्य रातमा

खोजिरहेकोछु रगतको बलि

निर्दोष पशुहरुको हैन

म सचेत पशुहरुको बलि चाहन्छु

पिउँन चाहन्छु रगत

मेटाउँन चाहन्छ प्यास

त्यसैले मलाई नारी नसम्झ

म काली बन्दैछु

कमजोर नसम्झ

राक्षसहरुको बध गर्न जन्मिएको म

महाकाली बन्दैछु !

मधुश्री

सिन्धुपाल्चोक

http://www.janajibro.com/epaper.php